Expats blues
Mooi plaatje maar …. Nu de realiteit!
Hun droom was om als ze met pensioen waren naar Zuid-Europa te verhuizen,
Hij wilde naar Spanje en zij wilde naar Portugal.
Hij gaf toe om naar Portugal te verhuizen.
Ze vroeg meerdere malen of hij het er echt mee eens was want ze kende hem.
Het vinden van een huis en de verhuizing waren vlot verlopen.
De eerste jaren was er genoeg nieuws te ontdekken wat tevens een afleiding was van de veranderde situatie om zoveel in elkaars nabijheid te zijn.
Elke dag naar het strand begon te vervelen.
Het toeristenseizoen was irritant door de overvolle parkeerplaatsen.
Het feit dat niet elke Portugees Engels sprak woog niet op tegen het feit dat beiden nooit de moeite hadden genomen om Portugees te leren.
Hij begon steeds vroeger op de dag te drinken en haar te verwijten dat ze naar beter Spanje hadden verhuizen wat exact was dat ze al had voorzien.
Toen ze contact met mij op nam zei ze:
“Alles wat goed gaat of is heeft hij gedaan terwijl alles wat niet goed is of minder gaat altijd mijn schuld is.”
Mijn vraag was:
“Als je dit al had kunnen zien aankomen waarom ben je toch doorgegaan met deze emigratie?”
Haar antwoord was:
“Omdat ik nu kies voor mezelf door hier te blijven ongeacht wat hij gaat doen.”
Ze is begonnen met haar verleden op te ruimen om eindelijk ruimte voor zichzelf te creëren.
Ze schreef zich in voor Portugese les waaronder een conversatielessen in een groep expats en Tai Chi.
En hij?
Haar voorwaarde was dat ook hij contact met mij op zou nemen om hun huwelijk te redden.
Mijn voorwaarde was dat hij minimaal 24 uur niet had gedronken voorafgaand aan een consult.
Het heeft even geduurd voordat hij er van doordrongen was dat dit een grens was maar het is gelukt!
Inmiddels gaat het goed met allebei!
Recente reacties